(bilingual post) Zonder naam geen verhalen. Zonder verhalen geen merk. / No name, no stories. No stories, no brand.

Boomerang2

Op het moment dat we iets of iemand een naam geven, verandert onze relatie ermee. Er ontstaat een band, een verbinding, een energie. Het beeld is er, nu kunnen we het ook benoemen, beschrijven en méér dan dat. We kunnen er verhalen over vertellen. Maar pakt dat altijd goed uit?

Voorbeelden die altijd tot mijn verbeelding hebben gesproken, zijn de scheppingsverhalen van de Aboriginals van Australië. Hun voorvaderen brachten hun wereld tot leven door alles wat zij zagen een naam te geven. Alle ‘songlines’ (verhaallijnen) van de voorvaderen tezamen creëerden hun wereld en maakten haar nog betekenisvoller door de verhalen (‘dreamtimes’) die men op speciale plekken met elkaar deelde en nog steeds deelt. Een rivier, een dier, een voorwerp kreeg door die verhalen (de gedeelde ervaringen en de daarmee verbonden emoties) meer ‘inhoud’. Verhalen vertel je aan elkaar.

Onze eigen naam – of we hem leuk vinden of niet – heeft een betekenis voor ons, kan ons zelfs een richting en een doel in het leven geven. Zonder naam zijn we niemand. En ‘we’ staat ook voor je organisatie of product. Daarom geven we ‘het’ een naam.
Maar een naam is altijd méér dan alleen het omhulsel van onze identiteit. Aan die naam zijn verhalen verbonden, die van vroeger, die van nu en die over de toekomst.

Er is ook nog een verschil tussen de verhalen die je aan jezelf vertelt en de verhalen die je over jezelf vertelt en… aan wie je ze wilt vertellen. Of je nu Peter heet of Els, Obama, Nike, Coca Cola, Independer, Knab, Chavez, ABN-AMRO, Triodos… Deze lijst kan veel langer maar als je er naar kijkt: waar staan die namen voor? Welk beeld zie je (als consument) voor je en welke verhalen – gekoppeld aan die namen – raken je, hebben echt betekenis en inhoud voor jou gekregen? Welke verhalen komen er bij jou op en voel je je (ook emotioneel) verbonden?

Als je verhalen koppelt aan je naam en die uitstuurt, wil je graag dat men ze gelooft. Zorg dan voor authenticiteit, als je het over je waarden hebt, laat ook praktijkvoorbeelden zien (values in action). Het geeft je niet alleen meer geloofwaardigheid, betekenis en inhoud, maar ook een zekere autonomie (in plaats van ‘me too’). Aan die autonomie wil men zich graag kunnen spiegelen (denk aan Steve Job’s Apple) Een rol ‘spelen’ is niet meer genoeg, daar prikken we tegenwoordig zo doorheen. Zo’n lullig, bedacht verhaal komt terug, als een boemerang in je gezicht.

En daarmee kom ik bij het belangrijkste: realiseer je dat er ook verhalen van anderen zijn over jou. Sta je ook open voor die verhalen? Ben je klaar voor contact met de vertellers, voor een dialoog? Verhalen vertel je aan elkaar. Neem daar de tijd voor. Wees verteller én luisteraar. Dat schept niet alleen een emotionele band maar je leert ook van elkaar. En dat is goed voor de verteller én de luisteraar. Dat is goed voor je naam, nu en in de toekomst.

No name, no stories. No stories, no brand.

Boomerang2

The moment we name something or someone, it changes our relationship with it. We develop a bond, a connection. The image has a name, now we can also describe it, and more than that. We can tell stories about it, him or her. But does that always pick up good?

Examples that have always appealed to my imagination are the creation stories of the Aboriginal people of Australia. Their ancestors brought their world to life by giving names to all that they saw on their way. All ‘songlines ‘ (story lines) of the ancestors together created their world and made her even more meaningful by the stories (‘dreamtimes’), which they shared and still share in special places. A river, an animal, an object got more ‘content’ by those stories (the shared experiences and the associated emotions). Stories are meant to be told to each other.

Our own name – whether we like it or not – has a meaning for us, can even give us a direction and a purpose in life. Without a name we are no one. And ‘we’ also stands for ‘organization’ or ‘product’. Therefore we give ‘it’ a name.
But a name is always more than just the shell of our identity. To that name are connected the stories of the past, the present and those about the future.

There is also a difference between the stories you tell to yourself, the stories you tell about yourself and… which ones you want to tell to whom. Whether you’re called Peter or Alice, Obama, Nike, Coca Cola, Johnny Walker, (the late) Chavez, Goldman Sachs, Levi’s … This list could be much longer but if you look at it: what do these names stand for? What image do you see (as a consumer) for you and which stories -associated with those names – affect you, have really meaning and content for you? What kind of stories come to your mind and make you feel (emotionally) connected?

If you attach stories to your name and send them out, you probably want your audience to believe them. If so, make sure they’re authentic and when you are talking about values, give real examples (values in action). It not only gives you more credibility, meaning and content, but also a certain autonomy (instead of a ‘me too’). People want to follow examples of autonomy (think of Steve Job’s Apple). ‘Playing a role’ is not enough anymore, we see straight through it nowadays. Those silly, invented stories come back in your face, like a boomerang.

Which brings me to the most important: realize that there are also stories of others about you. Are you also open to those stories? Are you ready for contact with these storytellers, your audience, for a dialogue? Again, stories are meant to tell each other. Take ample time for that. Be a narrator and a listener. Not only will it create an emotional connection but you will also learn from each other. It is as good for the storyteller as it is for the listener. And that’s good for your name, now and in the future.