Bilingual post: Storytelling en de wereld van ‘ ‘. / Storytelling and the world of ‘ ‘.

Soap-Bubble[Dutch]
Er klopt iets niet met sociale media en merken. Ik moest er om twee redenen (weer) aan denken. De eerste was een artikel in AdAge over direct marketing goeroe Stan Rapp dat ik surfend tegenkwam, de tweede reden was een recent gesprek met een collega, onder andere over fake- identiteiten en het fake-gehalte van sociale media.

1-op-1 marketing werd al in de tachtiger jaren door Stan Rapp gepropageerd en voorspeld. De opkomst van internet zag hij als de ultieme ‘change agent’ voor de mogelijkheid om een levenslange een-op-een relatie én dialoog met klanten in de database op te bouwen. En toen al – inmiddels de negentiger jaren – waarschuwde hij: “It’s time to do away with the 20th century mindset. Creativity in pursuit of justifying its own cleverness can no longer be tolerated. Creativity in search of accountable, responsive advertising is the mantra of the new Digital Age.”
“Accountable, responsive advertising”… Je zou hier al het delen van verhalen  – storytelling / story-listening – in kunnen proeven. Het was visionair, maar het heeft toch iets anders uitgepakt: niet zozeer de merken voeren een 1-op-1 marketing en communicatiebeleid, maar de consumenten onderling. Men verkoopt zichzelf hoofdzakelijk aan elkaar.

Wat gaat hier mis voor merken? Recente gesprekken met marketeers wijzen op het kopen van ‘likes’ van specifieke ‘adressen’ die met de doelgroepen overeenkomen, om de fan-pagina een begin’boost’ te geven. Er zijn er zelfs bij die dat bij buitenlandse leveranciers halen (voorbeeld: doelgroep Nederlandse consument (in het Nederlands), adressen uit China…). Wa’blief ???????… Ik denk (want wat weet je zeker?) dat een willekeurig individu als ‘merk’ op eigen kracht meer ‘likes’ kan genereren en duizenden méér ‘vrienden’ maken dan het gemiddelde merk. Elk willekeurig merk zou smullen van zo’n ‘empowerment’. Maar ook hier komen de virtuele addertjes.

Het is het oude lied: onderscheid tussen beeld en werkelijkheid, of moet ik waarheid zeggen? Zowel merk als individu willen aantrekkelijk zijn, anderen beïnvloeden, geliefd, gekocht, bewonderd worden. Je speelt met ‘identiteiten’, je bedenkt namen, levenslopen, hypes, avonturen, ‘verhalen’ om zoveel mogelijk ‘vrienden’ te krijgen, invloed te hebben. En met grote aantallen ‘likes’ lijkt jouw ‘verhaal’ wel te werken. Maar is het tegelijk niet ook de illusie dat het werkt, dat dit het gewenste resultaat oplevert? Ben je echt geïnteresseerd in al die ‘vrienden’? Of toch maar weer in de grote getallen, de records, het kwantitatieve. Leven we dan niet in de wereld van ‘        ‘? Dat soort ‘storytelling’ is uit op effect, gebruikt spiegels en kralen, is eenrichtingsverkeer, respectloze communicatie. Gewenste, gefakete imago’s in plaats van authentieke identiteit, verhalen en interesse in de luisteraar. Waar is de kwaliteit die we zogenaamd hoog in het vaandel hebben?

Jezelf ophemelen gaat zolang goed totdat je (ware) gedrag – of het fysieke product dat jouw naam draagt – dat logenstraft. Dan verliest het elke betekenis, als die er al was. Dan zijn in de sociale media de rapen gaar. Als merk wordt je afgemaakt door de consument (want voor teleurgestelde consumenten werken de sociale media wél perfect) en als mens óók, zoals enkele walgelijke extreme gebeurtenissen hebben laten zien, in het recente verleden en vandaag.

Willen we dat, is dat zinvol? Wakker worden, marketeers! Ga aan het werk met echte verhalen. Misschien kost het wat meer denkwerk (en eerlijkheid), maar op de lange termijn is een goed verhaal duurzamer dan een ‘       ’ zeepbel.

Soap-Bubble[English]
Something’s not quite right with social media and brands. I had to to think of it (again) for two reasons. The first was an article about direct marketing guru Stan Rapp that I came across in AdAge while surfing, The second reason was a recent conversation with a colleague, among other things on fake identities and fake content within the social media.

1-one-1 marketing has been promoted and predicted in the 1980s by Stan Rapp. He also saw the emergence of the internet as the ultimate change agent for a possible lifetime 1-on-1 relationship and dialogue with customers in the database. And then – now the 1990s – he already warned: “It’s time to do away with the 20th century mindset. Creativity in pursuit of justifying its own cleverness can no longer be tolerated. Creativity in search of accountable, responsive advertising is the mantra of the new Digital Age.”
“Accountable, responsive advertising”… You could find a taste of sharing stories – storytelling / story-listening – here. It was visionary, but it has worked out somehow differently: it is not so much the brands that carry out a 1-to-1 marketing and communication policy, but the consumers, the individuals themselves. One sells oneself primarily to each other.

What does go wrong here for brands? Recent conversations with marketers point to buying ‘likes’ of ‘specific’ addresses that match with the target groups, to give a fan page a starting ‘boost ‘. There are even some (I’m talking about Dutch parties (with Dutch-speaking clients) who buy those addresses at foreign list suppliers (China, India…), even if those lists do not match with their audiences. Say what ???????… And again, we’re only talking numbers, quantities.
I think (because what can one be sure of?) that any individual as a ‘brand’ can generate more ‘likes’ on their own and even create thousands of ‘friends’, often much more than the average brand. Any brand would feast on such ‘empowerment’. However, here’s the snag in it.

It’s the old song: the distinction between image and reality, or should I say true identity? Both brand as individuals want to be attractive, affect others, be loved, be bought and consumed, be admired. They plays with ‘identities’, they consider names, life courses, hypes, adventures, ‘stories’ to get ‘friends’ as much as possible to have influence. And with large numbers of ‘likes’ your ‘story’ seems to work. But is it not also the illusion that it works, that this is the desired result? Are you really interested in all those ‘friends’? Or do you rather stick to those large numbers, the records, the quantitive. Aren’t we living in the world of ‘      ‘ then? That kind of ‘storytelling’ is using the mirrors and beads, is one-way, bare of respect. Faked, desired (and empty) images instead of authentic identity, authentic stories and interest in the listener. Where is the quality that we pretend to be committed to?

Glorifying yourself only works so long, until your (true) behavior – or the physical product that carries your name – belies that. Then it loses any meaning, if that would have been the case in the first place. The brand will drown in social media mayhem. Like some unlucky individuals will be put down by the disappointed and angry (because for them social media do work perfectly) as some disgusting extreme events have shown in the near past and show to date.

Do we want that, does it have meaning, does it make sense? Wake up, marketeers! Go to work with real stories. Maybe i twill cost you some more thinking (and honesty), but in the long run a good story is more sustainable than a ‘           ’ soap bubble.

Advertenties