[bilingual] The Nurse and the Motorbyke / De verpleegster en de motor

Emotion, change and storytelling

anonymous

anonymous

It’s always nice to leaf through older notes (done while reading) to find issues that are worth considering. This is what I re-discoverd lately in one of my Moleskins…

In a variation of a quote by Gabriel (1999, 2004, p.213)1, the work of narrative practitioners involves assessing and managing other people’s emotions as well as their own. Gabriel talks about the term ‘emotional labour’ used by Hochschild (1983 in Gabriel). In the case of the practitioner it might involve “diagnosing whether the other’s emotion is real and serious and / or if he or she is using techniques to defuse or redirect it.”

Emotion is recognized as a key behaviour feature in our daily life and work (Gabriel), and the roles we play within these domains. It is also recognized as survival tool: when we give ‘the unknown’ (data) a name, it becomes a symbol of meaning (Jung, in Gabriel).

Emotions can be attached to objects, people, animals, art, situations, events, sounds, smells and eventually memories of all that. Even a quick glance at something or someone passing in the street can evoke an emotion. Emotions deliver meaning and that attaches them to stories, all of them involving cause – transformation – effect: a learning experience, inspiration etc.; storytelling helps us to express, explore, discover, interpret and give meaning and sense.

In daily life, these are often personal stories, the ones with (and in) which we define ourselves, with which we construct our identity, give meaning and sense to our lives. And often we connect them to our personal values and virtues, our emotional qualities, less often to our vices. They help us to survive, believe in ourselves, in our own ‘truth’. They also help us to explain our emotions. But, emotions can be unstable and change in a sudden, e.g. from conciliatory to angry. Then again, change means action, and where there is action, there is a story…

Social constructivists (Goffman, in Gabriel 2004) suggested that social actors learn to experience feelings appropriate to social settings. Also, that emotions of others can amplify emotions in ourselves, for instance collective sadness can evoke sadness even when we were not sad a moment ago. A constructed, learned emotion experienced as ‘real’ seems plausible. Still, going back to personal stories, a memory (story) connected to that specific situation could also evoke a transition to a ‘truly’ felt emotion.

Looking at emotions attached to professional work, there is some deviation to observe. According to Gabriel (2004) different occupations require different emotional displays or ‘performances’ (and obligations), taking constructed identities even further. Examples would be: nurses must show care and affection, sports coaches enthusiasm and drive, racing drivers courage and ruthlessness and narrative practitioners… empathy, respect?

When we talk of public displays and performances, surely emotion-evoking stories of ‘virtues in action’ will be attached to those, confirming these qualities and our perception of – and positive emotions towards – the professional. We want to be able to believe. Stories provide that, too.

Until we learn that the nurse is a short-tempered, ruthless driver…

In short, emotions give certain meanings. Until we feel betrayed and react emotionally. It’s recognizable, isn’t it?

 Reference:
1) Yannis Gabriel, Organizations In Depth – The Psychoanalysis of Organizations, 2004

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

De verpleegster en de motor

Emotie, verandering en storytelling

anonymous

anonymous

Het kan soms geen kwaad om door oudere aantekeningen (bijvoorbeeld tijdens het lezen van een boek) te bladeren. Men kan daarbij waardevolle informatieve herontdekken. Zo bladerde ik laats weer door één van mijn Moleskines…

Als een variatie op een quote van Gabriel (1999, 2004, p. 213) houdt het werk van een narratieve professional zowel het inschatten en ‘managen’ van de emoties van anderen in als ook dat van de eigen emoties. Gabriel noemt het ‘emotionele arbeid’ een term die Hochschild (1983, in Gabriel) gebruikte. In het geval van de professional zou dat kunnen inhouden “dat men diagnosticeert of de emotie van de ander serieus en waarachtig is en/of hij of zij technieken gebruikt om ze ‘onschadelijk te maken’ of herziet.”

Emotie wordt in ons dagelijkse leven erkend als een belangrijk gedragskenmerk (Gabriel) als ook de rollen die wij in dit domein vervullen. Emoties worden óók erkend als een middel om te overleven: wanneer wij ‘het onbekende’ (= data) benoemen, krijgt het een (symbolische) betekenis.

We hechten emoties aan objecten, personen, dieren, kunst, situaties, gebeurtenissen, geluiden, geuren etc en alle herinneringen die daarmee verbonden waren. Zo kan zelfs een korte blik naar dingen of mensen onderweg kan al een emotie oproepen. Emoties leveren betekenis en dat verbindt hen aan verhalen, allen verbonden door oorzaak – transformatie – gevolg: een leerervaring, een inspiratie enzovoort. Verhalen helpen ons met verwoorden, onderzoeken, ontdekken, interpreteren en geven betekenis en zin.

In ons dagelijkse leven zijn dat vaak persoonlijke verhalen, die verhalen waarmee (en waarin) wij onszelf omschrijven, waarmee wij onze identiteit construeren, waarmee wij zin en betekenis aan ons leven geven. En vaak koppelen we ze aan onze warden en deugden, onze emotionele kwaliteiten, en minder vaak aan onze ondeugden en fouten. Ze helpen ons om te overleven, in onszelf te geloven, in onze individuele ‘waarheid’. Ze helpen ons ook onze emoties te verklaren. Echter, emoties kunnen instabiel zijn en plotseling veranderen, bijvoorbeeld van verzoenend naar woedend. Maar ook dit is ‘waar’: waar verandering is, is actie, en waar actie is, is er ook een verhaal…

Sociaal-constructivisten (Goffman, in Gabriel) suggereren dat maatschappelijke actoren leren om gevoelens passend bij een situatie te ervaren of emoties passend bij een situatie te tonen. Het kan ook gebeuren dat emoties van anderen emoties in onszelf kunnen versterken. Denk aan collectieve bedroefdheid die ons bedroefd kan maken waar we dat een kort moment daarvoor nog niet waren. Een geconstrueerde, geleerde emotie die als ‘echt’ ervaren wordt, is dus goed mogelijk. Wat ook kan, is dat we ons een persoonlijk verhaal herinneren van een soortgelijke situatie en daardoor makkelijker de overgang naar een ‘waar’ gevoelde emotie maken.

Wanneer we naar emoties kijken die verbonden zijn aan professioneel werk, kunnen we afwijkingen constateren. Gabriel (2004) stelt dat verschillende beroepen verschillende emotionele ‘uitvoeringen’ (en daarbij behorende verplichtingen) kunnen laten zien, waarbij het concept ‘geconstrueerde identiteit’ weer naar een ander plan wordt getild. Voorbeelden: verpleegsters laten zorg en affectie zien, sportcoaches enthousiasme en gedrevenheid, Formule 1 coureurs moed en meedogenloosheid en narratieve professionals… empathie, respect?

Wanneer we naar hun zichtbare handelingen kijken, zullen er emotie-opwekkende verhalen van ‘deugden en/of waarden in actie’ aan worden verbonden die deze kwaliteiten in onze beleving bevestigen. En natuurlijk onze positieve gevoelens naar de professional versterken. We willen kunnen geloven en verhalen voorzien daarin.
Totdat we erachter komen dat de verpleegster een meedogenloze motorrijdster is…

Kort gezegd: emoties geven bepaalde betekenissen. Totdat wij ons bedrogen voelen en emotioneel reageren. Herkenbaar, nietwaar?

Referentie:
1] Yannis Gabriel, Organizations in Depth – The Psychoanalysis of Organizations, 2004

 

 

Advertenties